یکی بود یکی نبود غیر از خدای مهربون هیچکس نبود...تو زمانای دور...اون قدیم قدیما...یه روز تو بهشت خدا تصمیم گرفت یه دختر کوچولو درست کنه...مثل همه فرشته هایی که درست میکرد و میفرستادشون تو دنیا که بشن انسان!

خدا یه مشت کوچیک از خاک برداشت وشروع کرد به ساختن...سر...بدن...صورت...چشم...

ساخت و ساخت تا بالاخره تموم شد...یه دختر کوچولو با با موهای مشکی...بعد بهش گفت اروم چشماتو باز کن...چشماشو بازکردو به خدا نگاه کرد... 

خد ا بهش گفت خوب دورو برتو نگاه کن...اینجا بهشته...پراز قشنگی و خوبیه...پرازفرشته های کوچیک وبزرگ و دوست داشتنیه...اینجا روزا و شباش به یه اندازه قشنگه...عطر گلای اینجا همه رو مست میکنه...اینجا آسمون روزاش همیشه آبیه و آسمون شباش همیشه پر ستاره س...خدا گفت و گفت و گفت...فرشته کوچولو فقط گوش کرد و نگاه کرد...اونقدر نگاه کرد که عاشق بهشت شد...اونقدر که حس کرد اگه از اونجا و خدا دور باشه میمیره!!!تو همین فکرا بود که صحبت بین چندتا از فرشته ها اونو به خود ش آورد...به دقت گوش داد...باورش نمیشد اما انگار درست شنیده بود...!!! 

فرشته ها حرف از رفتن میزدن...میگفتن که باید فرشته کوچولو رو به زمین بفرستن...دلش نمیخواست اونهمه قشنگی و خوبی رو یه دفه ول کنه و بره...دلش میخواست تو بهشت خدا بدوه و بازی کنه...میخواست تو رودخونه ی زلال بهشتی آب تنی کنه...خود خدا قشنگیای دنیای بهشتیشو به اون نشون داده بود...اما...پس اون فرشته ها چرا میخوان اینهمه خوبی رو ازش بگیرن و بفرستنش یه جایی که نمیدونه کجا هست و چه شکلیه!!!!فرشته کوچولو رفت پیش خدا...دستای کوچولوشو گذاشت تو دستای گرم و مهربون خدا...چشماشو به نورخدا دوخت با لحن کودکانه ای پرسید: 

"خداجونم...خدای مهربونم...مگه تو منو اینجا نیافریدی؟مگه قشنگیای بهشتو بهم نشون ندادی؟مگه نگفتی اینجا از همه جا بهتر و قشنگتره؟مگه نگفتی هیچوقت تنهام نمیذاری؟

پس چرا میخوای منو ببری یه جای دیگه؟من از این دنیای ناشناخته ای که میگن میترسم...!...بعد یه قطره اشک از گوشه چشمش سر خورد و افتاد

فرشته دست خدارو محکمتر فشار دادو با لحن ملتمسانه تری گفت:"خداجون...بذار همینجا پیشت بمونم...باشه؟" 

خدا...بامهربونی نگاهش کرد...دستای کوچولوش رو به طرف خودش کشید و  اشکاشو پاک کرد و با یه لبخند مهربونتر گفت... کوچوی من...درسته... من تورو اینجا افریدم بدون که یه روزم دوباره برمیگردی...من قشنگیای بهشتو بهت نشون دادم تا همیشه یادت باشه که جایی قشنگتر از دنیا وجود داره  و روح قشنگت فقط لایق بهشته...میخوام که برای بدست اوردن خوبیا و قشنگیا تلاش کنی...که بدونی اگه بخوای دنیاتو بهشت کنی باید چیکار کنی...!!!...ضمنا کی گقته من تنهات میذارم...من سرقولم هستم...تا روزی که برگردی پیشم کنارتم...لحظه به لحظه!!!تو هم  سعی کن منو از یادت نبری...نه مثل اون چندتا فرشته ای که قول دادن و رفتن اما فراموشم کردن !!! 

فرشته کوچولوچشماشو بست...خودشو به خدا چسبوند و گفت...نه...نمیرم...نمیخوام

خدا فرشته کوچولو رو از زمین بلند کرد و رو یکی از ابرای بهشتی نشوند...درست روبروی خودش...بعد با لحن مهربون خداییش بهش گفت...ببین عزیز دلم جایی که میخوای بری هم خوبی داره هم بدی...هم خوشی هم ناخوشی...حتی شاید بدیاش بیشتر از خوشیاش به چشمت بیاد اما یادت باشه که رو زمین دوتا فرشته هستن که چشم انتظارتن...اونا عاشقانه تورو دوست دارن و برای دیدنت لحظه شماری میکنن...اونا نمیذارن تنها بمونی...نمیذارن غصه بخوری...برو...منم کنارتم...

انگار چاره ی دیگه ای نبود..حرف حرف خدا بود و باید اطاعت میشد...فرشته کوچولو لبخند کمرنگی زد و چشماشو به خدا دوخت و اروم گفت"پس قول بده هیچوقت تنهام نذاری..."و خدا فقط بهش لبخند زد...ازهمون لبخندای لطیف و قشنگ خدایی!!!

فرشته کوچولو از ابر پایین پرید که بره و اماده ی سفر بشه...که یه دفه خدا صداش کرد و گفت...راستی... 

نگاهش به طرف خدا برگشت...انگار چیزی تو دستای خدا بود...چیزی شبیه یه شاخه گل بهشتی ...دوباره نزدیک خدا شد...خدا ازش خواست چشماشو ببنده و فرشته کوچولو چشماشو بست...یه کم که گذشت چشماشو باز کرد...اما دیگه چیزی تو دست خدا نبود...با تعجب به خدا خیره شد...دلش میخواست بدونه که اون گل قشنگ چی بود و چی شد!  

قبل از اینکه لب باز کنه و بپرسه خدا گفت:چند سال پیش یه فرشته درست کردم...مثل تو اما از یه خاک دیگه...از یه جنس دیگه...خیلی دوست داشتنی بود ...خوب و مهربون...وقتی قرار شد بره به دنیا همه فرشته ها ناراحت بودن و گریه میکردن...منم خیلی دوسش داشتم و دارم...اونقدر مهربون بود که وقتی میخواست سفر کنه با دستای کوچیک و قشنگش یه غنچه گل بهشتی چید و به من هدیه داد ...من اون غنچه و نگه داشتم تا امروز...الانم اون غنچه و گذاشتم تو قلب تو تا وقتی رفتی رو زمین اون فرشته دنبال عطر گلش بیاد و پیدات کنه...منتظرش باش!!!

فرشته کوچولو خواست بپرسه اون کیه...که خدا انگشتشو به نشونه ی سکوت گذاشت رو لب فرشته و ازش خواست که هیچی نپرسه!!!  

فرشته گفت:اما چطوری پیداش کنم؟ 

خدا جواب داد:وقتی که ببینیش این غنچه گل خود به خود تو دلت میشکفه...

فرشته کوچولو اومد رو زمین...اما دیگه فرشته نبود...شده بود یه ادمک مثل همه ی آدمکای دوروبرش...تنها نشونه ای که از بهشت آورده بود همون گلی بود که خدا تو قلبش کاشته بود...شاید عطر اون گل بود که باعث میشد هراز گاهی یاد خدا و قول و قراری که باهاش گذاشته بود بیفته!!!

روز ها و ماهها و سالها گذشت...یه روز فرشته...نه...همون آدمک...فرشته ی مهربون خدارو دید...اون هنوز یه فرشته مونده بود...خیلی راحت شناختش...از روی عطر آشنایی که تو نگاهش و حرفاش بود...درست مثل عطر همون گلی بود که خدا بهش داده بود

وقتی شکفتن غنچه رو دلش حس کرد مطمئن شد که گمشده شو پیدا کرده...خوشحال شد...خندید...به اسمون نگاه کرد و تو خیالش خدا رو بوسید.. 

هنوزم وقتی ادمک جای انگشت خدارو که روی لبش مونده تو ایینه میبینه یاد اون روزا میوفته...یاد عشق قشنگی که خدا بهش هدیه داد... یاد بزرگی و مهربونی خدا که زیر قولش نزد و تنهاش نذاشت...خدایا شکرت!!!

"نعنا"